foto
Testosteron
Teatr Bagatela

Autor: Andrzej Saramonowicz

Czas trwania: 135 min.

Reż. : Piotr Urbaniak

Opis spektaklu

„Demontaż mitu macho”(„Gazeta Wyborcza”)

„Skrajnie szowinistyczna męska sztuka” („Przekrój”)

Błyskotliwa komedia o współczesnych mężczyznach. Ślub jednego z nich, a właściwie sakramentalne „nie” usłyszane od wybranki, jest pretekstem do męskich analiz własnej natury.

Pełna obscenicznych żartów satyra o biologicznym miejscu napędzanych hormonami samców na drabinie ewolucyjnej ludzkości. A może próba odnalezienia odpowiedzi na pytanie, jak być wrażliwym i czułym mężczyzną w dzisiejszym świecie? I nie dać się wykorzystać kobietom?

W pierwszym sezonie około 30 000 widzów obejrzało ponad 100 przedstawień!

„Saramonowicz w przewrotny sposób odpowiada swoim utworem na falę kobiecej literatury spod znaku „Dziennika Bridget Jones” (…) Mężczyźni rozpatrują ten problem od innej strony, mianowicie takie zjawiska jak niewierność czy stałość tłumaczą sobie przykładami z przyrody.” (R. Pawłowski „Pokolenie porno i inne niesmaczne utwory teatralne”).

 

UWAGA, przedstawienie tylko dla widzów dorosłych!

 

O AUTORZE

 

Andrzej Saramonowicz, rocznik 1965, studiował historię na Uniwersytecie Warszawskim. Ukończył Mistrzowską Szkołę Reżyserii Filmowej Andrzeja Wajdy (2003). Był redaktorem, dziennikarzem i recenzentem filmowym „Gazety Wyborczej”, „Przekroju” i „Vivy!” oraz redaktorem i scenarzystą seriali w Telewizji Polskiej. Autor cieszącej się wielką popularnością sztuki „Testosteron” (m.in. 8 lat w repertuarze Teatru Montownia) – wyróżnionej na Festiwalu Talia w Tarnowie w 2003, granej do dzisiaj na wielu scenach w Polsce i za granicą: na Słowacji, w Bułgarii, Czechach, Estonii i Turcji. Stambulska inscenizacja tego spektaklu uznana została za komediowe wydarzenie tureckiego sezonu teatralnego. Kolejny dramat, „2 maja”, wystawiono w Teatrze Narodowym w 2004.

W kinie zadebiutował komedią „Pół serio” (2000), zmontowaną ze scenek do telewizyjnego programu kulturalnego pod tym samym tytułem. Film zrealizowany przez trójkę przyjaciół: scenarzystę Andrzeja Saramonowicza, reżysera Tomasza Koneckiego i operatora Tomasza Madejskiego, był objawieniem XXV Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, gdzie otrzymał m.in. Nagrodę Specjalną Jury za scenariusz. W przeciągu dwóch lat „Pół serio” zdobyło ogółem 17 nagród.

Nowatorska konstrukcyjnie czarna komedia „Ciało” (2003), do której napisał scenariusz i którą współreżyserował, została uznana w plebiscycie Złote Kaczki, organizowanym przez miesięcznik „Film”, za najlepszą polską produkcję roku oraz wyróżniona Brązowym Granatem na festiwalu komedii w Lubomierzu w 2004. Z kolei filmowa adaptacja „Testosteronu” (2007) zdobyła Bursztynowe Lwy za największy sukces frekwencyjny (1,4 mln widzów) na XXXII FPFF w Gdyni. Jednocześnie był to pierwszy obraz wyprodukowany przez firmę Van Worden, której Saramonowicz jest jednym z założycieli.

 

WIĘCEJ O SPEKTAKLU>

 

TESTOSTERON W NOWYM SĄCZU>

Terminarz
sob. 24/03/2018
Małopolskie Centrum Kultury SOKÓŁ w Nowym Sączu
point
Zespół tworzący spektakl
person
Aktor/ Asystent reżysera
person
Aktor
person
Reżyser
person
Scenografia
person
Inspicjentka/ suflerka
person
Inspicjentka/ suflerka

Ten portal powstał dla każdego, kogo interesuje coś więcej, niż tylko efekt pracy artystów tworzących dane dzieło.

 

Stworzyliśmy go przede wszystkim po to, byście mogli przeczytać i usłyszeć głos twórców pracujących przy produkcjach teatralnych z całej Polski – od aktorki grającej pierwszoplanową rolę po inspicjentkę koordynującą pracę nad realizacją spektaklu i oświetleniowca, który czuwa nad grą świateł w przestawieniu.

 

 

Chcemy zaangażować uczestników i bezpośrednich świadków powstawania dzieła w relacjonowanie wydarzeń zza kulis, do których dotychczas mieli dostęp tylko nieliczni.

 

Dzięki opowieściom artystów będziemy mogli podejrzeć proces powstawania premiery oraz przyjrzeć się tajnikom ich pracy. Przybliżą nam oni proces produkcji spektaklu od pierwszej próby, aż po dzień premiery. Na portalu znajdą się również pierwsze recenzje widzów i dziennikarzy oraz refleksje artystów dotyczące zagranych przedstawień.